Littekens en zelfvertrouwen: een persoonlijk portretverhaal
Soms vertelt een foto meer dan je vooraf had verwacht. Voor deze vrouw was de fotosessie een spannend moment. Ze besloot zichzelf op een andere manier te laten zien, inclusief de littekens die bij haar verhaal horen.
In de studio vond ze het in het begin best moeilijk om zich vrij te voelen. Toch besloot ze door te zetten. Ze was haar onzekerheid niet ineens kwijt, maar ze wilde zichzelf de kans geven om eens anders naar zichzelf te kijken.
Wat er tijdens de sessie gebeurde, werd meer dan alleen een reeks foto’s. Het werd een moment waarop ze zichzelf met andere ogen begon te zien.
De zenuwen aan het begin
Ze was die ochtend best zenuwachtig. Haar woorden.
Toch besloot ze te komen. Niet omdat het makkelijk was. Wel omdat ze wilde weten hoe het zou voelen om eens voor de camera te staan en zichzelf niet meteen kritisch te bekijken.
Tijdens de eerste foto’s zag ik haar langzaam wat meer ontspannen. Haar schouders zakten, haar houding veranderde. Ze hoefde niet ineens iemand anders te worden. Ze mocht gewoon zichzelf zijn.
Dat was een mooi begin.
Het kantelpunt
Na een paar minuten draaide ik het scherm naar haar toe om samen naar de eerste foto’s te kijken.
Ze werd stil.
‘Wauw, wat mooi zie ik eruit!’ zei ze.
Op het scherm zag ze geen vrouw die haar littekens moest verbergen. Ze zag een vrouw met kracht, karakter en een eigen verhaal. Een vrouw die niet ondanks haar littekens mooi was, maar gewoon mooi was zoals ze is.
Dat moment veranderde de sfeer. Ze keek anders naar zichzelf. Haar houding werd losser en ze durfde meer ruimte in te nemen.
Soms heb je alleen een ander perspectief nodig om iets te zien wat er al die tijd al was.
Wat ze er zelf over zei
Na de shoot schreef ze mij dit:
“Zó uit mijn comfort zone. Op de dag zelf super zenuwachtig maar dankzij Linda en haar vertrouwen en aanwijzingen en tussendoor een sneakpeak waren de zenuwen snel weg. Een goede booster voor mijn zelfvertrouwen. Ik had niet verwacht zo mooi op de foto’s te staan en dat allemaal dankzij Linda en haar professionaliteit.”
Tijdens de Reveal sessie gebeurde er nog iets bijzonders.
Terwijl ze haar beelden bekeek, zei ze:
“Als ik met het delen van mijn foto’s ook maar 1 vrouw kan overhalen om dit ook voor zichzelf te doen en zich te laten zien zoals ze is, dan is mijn doel bereikt. Dus ja, je mag alle foto’s delen.”
Dat is moed.
Niet alleen jezelf zien. Maar jezelf ook durven laten zien.
Littekens als deel van het verhaal
Haar littekens verdwenen niet tijdens deze fotosessie. Ze zijn onderdeel van haar verhaal en horen bij haar.
Maar ze vertellen niet het hele verhaal. Tijdens de fotosessie ontstond ruimte om ook de vrouw achter die littekens te zien: met haar kracht, haar kwetsbaarheid en alles wat haar maakt tot wie ze is.
Fotografie verandert niets aan je verleden. Maar een beeld kan je soms wel op een andere manier naar jezelf laten kijken. Niet door iets te verbergen, maar door ruimte te maken voor een ander perspectief.
Een vraag aan jou
Misschien herken je iets in haar verhaal. Littekens, twijfels of ervaringen die je liever niet meteen aan anderen laat zien.
Je hoeft niet alles te verbergen wat bij je hoort. Je bent meer dan wat je hebt meegemaakt, en je hoeft niet eerst iets aan jezelf te veranderen om jezelf op een andere manier te mogen bekijken.
Dit verhaal laat zien hoe bijzonder het kan zijn om jezelf eens vanuit een ander perspectief te zien. Niet omdat een foto alles verandert, maar omdat een beeld soms iets zichtbaar maakt waar je zelf nog niet zo naar keek.